Ακούγεται κλισέ, κι όμως είναι αληθινό. Στη σύγχρονη εποχή της ταχύτατης τεχνολογικής ανάπτυξης και των αξιακών κρίσεων, οι έφηβοι παλεύουν να βρουν τον εαυτό τους ή, απλούστερα, την ταυτότητά τους.
Είναι πλέον φανερό πως τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν ένα μεγάλο «χωριό», ή, όπως συνηθίζεται να λέγεται, «τη φωτεινότερη πλατεία της πόλης». Οι σημερινοί νέοι, σχεδόν συνομήλικοι με την ίδια την εξέλιξη των κοινωνικών δικτύων, βιώνουν μια πρωτόγνωρη ελευθερία λόγου και έκφρασης, η οποία όμως συχνά ξεπερνά τα όρια της ανθρωπιάς. Τόσο ο διαδικτυακός εκφοβισμός όσο και τα λανθασμένα πρότυπα που προβάλλονται δημιουργούν στους νέους αυταπάτες, καταναλωτικές ανάγκες και εσωτερικές ανασφάλειες, τις οποίες δυσκολεύονται να διαχειριστούν ή να εξαλείψουν.
Μάλιστα, συχνά συναντάμε σχόλια των μεγαλύτερων γενεών σχετικά με την αδιαφορία και την απομάκρυνση των νέων από τις παραδοσιακές αξίες. Σκεπτόμενη συχνά την κριτική που ασκείται στη γενιά μου, συνειδητοποιώ την ανθρώπινη ανάγκη να κατηγορεί τον «Άλλον». Θα ήταν άραγε οι νέοι τόσο γεμάτοι αμφισβήτηση, εάν η κοινωνία τους είχε προφυλάξει επαρκώς;
Το αναπάντητο αυτό ερώτημα ενισχύεται από την απομάκρυνση των νέων από το αξιακό σύστημα, την απομόνωσή τους από το κοινωνικό σύνολο, αλλά και την έντονη επιθυμία τους να αναδείξουν κάτι διαφορετικό, κάτι μοναδικό.
Κρίνεται, λοιπόν, σκόπιμο, ως οργανωμένη κοινωνία και υπεύθυνοι πολίτες, να αναθεωρήσουμε τη λειτουργία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, να προφυλάξουμε τη νεότερη γενιά από το μίσος και την ανασφάλεια και να τη βοηθήσουμε να διαμορφώσει μια ταυτότητα ουσιαστική, βασισμένη στις πραγματικές της ανάγκες.
