Κάπου διάβασα:«ζήσε το συναίσθημα σου χωρικά και αδιάφορα» και, ομολογώ, στην αρχή μου φάνηκε σχεδόν κυνικό.
Πώς μπορείς να είσαι αδιάφορος απέναντι σε κάτι που σε καίει, που σε πνίγει ή που σε ξεσηκώνει;
Όμως, όσο το άφηνα να κατακαθίσει μέσα μου, άρχισα να καταλαβαίνω πως αυτή η φράση δεν είναι κάλεσμα στην αναισθησία, αλλά μια βαθιά ανάσα ελευθερίας.
Το να ζεις «χωρικά» σημαίνει να σταματήσεις να ταυτίζεσαι με την καταιγίδα και να γίνεις ο ουρανός. Συχνά γινόμαστε ένα με τη λύπη μας, γινόμαστε οι ίδιοι ο πόνος μας, με αποτέλεσμα να μην μένει τίποτα άλλο από εμάς. Αν όμως δεις το συναίσθημα χωρικά, του δίνεις απλώς ένα δωμάτιο να μείνει για λίγο. Λες «εδώ είναι ο θυμός μου, τον βλέπω, καταλαμβάνει αυτόν τον συγκεκριμένο χώρο στο στήθος μου», αλλά την ίδια στιγμή συνειδητοποιείς πως εσύ είσαι το σπίτι, όχι ο προσωρινός ένοικος.
Και εκεί έρχεται η «αδιαφορία». Όχι η αδιαφορία του ανθρώπου που δεν νιώθει, αλλά εκείνου που δεν επιτρέπει στο συναίσθημα να τον ορίσει. Είναι μια στάση παρατηρητή που βλέπει τα κύματα να σκάνε με ορμή, αλλά ξέρει πως η θάλασσα δεν κινδυνεύει να τελειώσει από ένα κύμα.
Όταν στέκεσαι αδιάφορα απέναντι στην ένταση, της αφαιρείς τη δύναμη να σε κυβερνά. Σταματάς να παλεύεις μαζί της, σταματάς να την αναλύεις μέχρι εξαντλήσεως και απλώς την αφήνεις να υπάρχει, όπως αφήνεις τον αέρα να περνά από το παράθυρο. Είναι λυτρωτικό να λες «νιώθω αυτό, αλλά δεν είμαι αυτό».
Με αυτόν τον τρόπο, η ζωή παύει να είναι μια διαρκής συναισθηματική πυρκαγιά και γίνεται ένα τοπίο που το περπατάς με μια παράξενη, ήρεμη περιέργεια.
Μαθαίνεις να επιτρέπεις σε κάθε συναίσθημα να εκτονωθεί στον δικό του χρόνο, χωρίς να του δίνεις τα κλειδιά της ύπαρξής σου.
Στο τέλος της ημέρας, αυτή η απόσταση είναι που μας επιτρέπει να παραμείνουμε ακέραιοι. Αντί να αναλωνόμαστε στην προσπάθεια να ελέγξουμε το τι νιώθουμε, επιλέγουμε να ελέγξουμε το πώς στεκόμαστε απέναντί του. Ζώντας χωρικά, δημιουργούμε το έδαφος για να ανθίσει μια εσωτερική γαλήνη που δεν εξαρτάται από τις συνθήκες. Η αδιαφορία αυτή δεν είναι έλλειψη αγάπης για τη ζωή, αλλά ο μέγιστος σεβασμός προς τον εαυτό μας: η άρνηση να γίνουμε έρμαια μιας στιγμιαίας εσωτερικής αναταραχής. Είναι η τέχνη του να αφήνεις τα πάντα να περνούν από μέσα σου, παραμένοντας ο ίδιος ο ακίνητος και ευρύχωρος ορίζοντας που τα περιέχει όλα, χωρίς να αλλοιώνεται από τίποτα.
